When I was first diagnosed with cancer, in a conversation with the breast surgeon he made a funny mistake. He said: “you will go through a holocaust of emotions”. He immediately corrected it to what he actually meant to say: “a rollercoaster of emotions”. What I thought was just a language mishap seems to me now to have been a warning, letting me know it would be a catastrophic period in my life.
I am probably disappointing a lot of people but the fact is, I am so tired of being unwell that I start to wonder if I can cope with this at all.
“How are you doing?” became a very difficult question to answer for me. I am not ok, but I am not too bad either, I am aware it could be a lot worse. And I never know if you want to hear how I am actually doing or just a brief polite answer. If I told you about every little thing that I am going through, I would either bore you to death or make you cry. Even if I want to project a positive attitude, there’s so much bad stuff going on, I can’t always feel positive.
There’s the pain, the permanent discomfort, the fatigue, the nausea, the bone and joint pain, the horrible headaches, the dozens of pills and injections, the loss of control of my own life, the hair loss and the pity looks, the loss of appetite, the sore mouth, the chest port, the scars, the constant trips to the clinic, the loss of self-esteem, the fear, anxiety, helplessness, uncertainty, sadness, guilt, vulnerability, anger and grief.
I’ve come across statements such as: “Being diagnosed with cancer was one of the best things that happened to me.” I honestly can’t understand how people can feel like this. There is nothing good about cancer. My life was good as it was before, I was happy. I didn’t need cancer to suddenly realise that birds sing and the trees are green, that I have a great family and wonderful friends, that life is worth living. I enjoyed life pre-cancer, no need for cancer or any other serious illness to improve anything in my life.
I’ve only lost things since diagnosis, the biggest loss is time. I am losing a year of my life.
How am I? I am looking forward to 2011.
7 comments:
Ach lieve Gisela,
Het is toch afschuwelijk wat je door moet maken.
Wat ik zo speciaal vind is dat je je gevoel van humor niet verloren bent, dat komt toch ook telkens even om de hoek kijken. Af en toe giechel ik eventjes.Dat betekent niet dat ik je narigheid weglach. Weet je, ik kan pas tegen ellende als ik, ook om mezelf, een beetje giechelen kan.
Ik blijf je 'dagboek' volgen.
Je tante, Anneke.
Adorei! Estou a reconhecer a Gisela humor negro dos bons velhos tempos. Obviamente não adoro a parte de te ver sofrer. Mas estou muito orgulhosa de ti. E se quiseres respondes de forma polite aos outros e a mim podes sempre responder à pergunta How are you today? da forma que bem te apetecer :)
E essa treta dos passaros a cantar, de facto não é preciso sofrer para os ouvir. Eles estavam lá antes e a gente ouvia-os bem.
Cláudia
Tenho acompanhado desde o Verão este momento, que exige coragem, da parte da Gisela. Desejo que esta fase seja ultrapassada rápidamente e o Mundo surja de novo colorido. Não tenho dúvidas e confio na sua força e preseverança para ser mais uma vencedora nesta luta. Beijos encorajadores de Maria Helena Monteiro.
Obrigada :) E fico muito contente por saber que tenho tanta gente a mandar-me vibracoes positivas. Da-me muita forca e faz-me feliz.
Beijos grandes
Dank je tante Anneke. Niet iedereen heeft de zeldzame vermogen om zichzelf te kunnen lachen, en dat doen de Bolle's goed denk ik :) Kusjes
Weet je nog dat ik in het AMC lag, met een hersenbloeding en een herseninfarct. Op een eenpersoonskamer, vanwege de ernst van de situatie. Wat ik heerlijk vond, die eenpersoonskamer,bij eerdere ziekenhuisopnames (driedubbele enkelbreuk, gangreneuze blindedar) werd ik ziek van medepatiënten vlak bij me in de buurt. Vreselijk om dang een privacyu te hebben.
Op een gegeven moment komt de afdelingsarts naast me zitten. Of ik de ernst van de situatie wel inzag? Ik schiet er nog van in de lach.
Ik kreeg veel bezoek. Vertelde dan kort hoe het ervoor stond en wilde dan over iets anders praten, dat ze over iets van buiten vertelden.
Als ik sindsdien uitleg dat het een (gods)wonder is dat het mijn denken en praten niet heeft aangetast dan schiet ik echt niet in de lach.
Anneke
"Als ik sindsdien uitleg dat het een (gods)wonder is dat het mijn denken en praten niet heeft aangetast,dan schiet ik echt niet in de lach."
Ik herinner me dat ik van je moeder hoorde dat je haar had verteld dat ik niet veranderd was dat ik dezelfde persoon was gebleven. Het ontroert me nog.
Anneke
Post a Comment